Ben ik met Nira aan het wandelen en onverwachts krijg ik een groot hartverwarmend cadeau

https://drive.google.com/file/d/0B40ZK8q2P2YIZGdBU2FHcTJPb0FmSGc1VFBsU0xJLWJjUnZz/view?usp=sharing

Het is weer prachtig weer. Ik loop met Nira in mijn grote achtertuin het vogelenbos.

Het is stil om deze tijd en ik laat mijn gedachten de vrije loop. Ik geniet van de stilte de vogels die op alle toonhoogte Fluiten. De ruis van de bomen. De zon op mijn gezicht. De wind op mijn huid en door mijn haren. De gezelligheid van Nira vrij om mij heen. Ik voel de rust in mijn lijf.

In de verte zie ik 2 heren mijn richting uitlopen.
Als we elkaar benadert zijn.
Vraagt hij. Ik noem hem Pim.

“Hoe gaat het met jou?” Ik zeg: “goed.”  En kan nog net vragen voordat Pim voorbij is hoe het met hem gaat. “Ook goed.”

Dit doet mij aan vroeger denken. Het was altijd druk. En in de wandelgangen vroeg men inderdaad hoe het met mij ging en er werd snel doorgelopen omdat er iets gepakt moest worden of welke andere reden dan ook.

Er werd vaak niet eens naar het antwoord geluisterd. Ik zei ook wel eens bewust “slecht”. Om te kijken of er werkelijk geluisterd werd naar het antwoord op hun vraag.

De enen collega keek dan verschrikt om maar liep gelijk toch door en verontschuldigde zich. De ander hoorde niet eens wat ik zei ogenschijnlijk want er kwam geen reactie. Weer een ander keek mij aan, maar ik zag dat ze er niets mee kon. Niemand van mijn collega’s vroeg: “ Zullen we na het werk even praten.”
Ik heb hier nooit aan meegedaan deze vraag stellen als ik geen tijd had voor een antwoord en gesprek. Dit is zo nietszeggend. Als je geen tijd hebt zo’n vraag te beantwoorden.
Als gaat het goed met je.

Gaat het werkelijk goed? Was mijn innerlijke vraag  altijd.  Willen ze wel mijn werkelijke antwoord horen. Zijn ze werkelijk geïnteresseerd?
Dit voelt voor mij niet als werkelijk contact.
Het raakte mij in mijn hart, dat er geen werkelijk contact was. Wat een oppervlakkigheid. Geen diepgang. Geen connectie. Er waren wel gesprekken.
Maar die gingen vakinhoudelijk. Maar als het on de diepere verbinding ging waren er weinigen thuis. Dit werd niet echt gesnapt of zo.

Dus vervolgend op ons “goed” gesprek in het bos.
Pim loopt gelijk door. Ik vraag hem gaat het echt goed. Pim staat stil en draait zich om en kijkt mij aan.

We hebben contact.

Ik sta al lang stil en naar Pim toegedraaid om zijn reactie te zien.
Dan vervolgens loopt Pim terug naar mij en krijg ik een geweldige liefdevolle omarming. Zo gemeend, zo warm. Zo ontroerend.  Van hart tot hart. Werkelijk contact. En niet even een knuffel, nee zo lang als het mag duren. Super. Echt wauw.
Ik werd helemaal warm van binnen, mijn energie begon te stromen. ik ben  werkelijk geraakt en ontroert tegelijk. Geven en ontvangen. Een moment van contact om te onthouden. Ik krijg tranen in mijn ogen van ontroering.

Dit contact is waar het in het leven werkelijk omdraait. Het werkelijke contact met jezelf en met de ander.
Wat een cadeau op de vroege ochtend. Mijn hart is nog steeds warm van zoveel intense werkelijke liefde.

Pim vroeg of dit te veel is. Nee hier kan je nooit te veel van geven en ontvangen. In mijn inziens.

Hoe zou dit voor jou voelen. als je jezelf iedere dag die warme omarming geeft.
Of nog beter je liefdes maatje elke ochtend zo’n gemeende warme omarming geeft?

Elke ochtend te beginnen met jezelf die liefdevolle omarming  te geven.
Ik ga dit vanaf nu doen. Was dit moment van innig contact even vergeten. Wat ben ik blij dat ik hier weer van mag genieten.
Doe jij mee?

Geplaatst in: Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *