Time is een bitch

Time is een bitch.

Die gedachten schieten er door mij heen, als ik met een vaartje van 25 kilometer per uur, stevig op mijn trappers naar mijn afspraak fiets.
“Te laat” vertrokken.
Allerlei gedachten gaan er door mij heen. Zo is het leven, er kwam iets tussen. 10 minuten hoef ik maar ergens in te halen om op tijd te komen. Ik ben echt 10 minuten te laat vertrokken voor mijn afspraak. Het überhaupt te kunnen halen is al een utopie.
Fiets ik nu voor niks zo hard? Gaat er door mijn hoofd. Als ik eerlijk ben kan ik het gewoon niet meer halen. Dan kan ik nu net zo goed omkeren en een nieuwe afspraak maken.

Nee dat is niet wat ik wil. Mijn gedachten draaien overuren. “Stop” zeg ik tegen mijzelf. Wat heb ik nu geleerd. Tijd is mijn vriend.
Dan herinner ik mij ook, dat ik een heel team achter mij heb staan, die mij graag helpen bij situaties in mijn leven. Ik roep mijn team erbij, terwijl ik wel op volle snelheid blijf doorfietsen. Ik vraag welke weg ik moet nemen om op tijd te komen. Dit antwoord wordt mij gegeven. Ik check nog even. Ja dit is de beste weg, om op tijd te komen voor mijn afspraak.

Mijn gedachten zijn weer tot rust gekomen. Ik fiets in volle vaart door. Even dankbaar pauze nemend voor een verkeerslicht op rood.

Dan een paar minuten voor tijd heb ik een keus. De fiets voor de deur te zetten. Meer kans om op tijd te komen. Of mijn fiets gewoon iets verderop in een bewaakte stalling neerzetten. Ik twijfel. Ik check mijn team. “Ja het kan,” er is tijd.

Als ik de deur inloop word ik nog tegen gehouden. Ik moet mijn mondkapje op, voordat ik verder mag. Dan kom ik bij de automaat waar ik mijn nummertje mag trekken.
Gedaan. Ik plof op de grond neer. Uitgeput. De stoelen die hier normaal staan, zijn verplaats, die zie ik niet meer staan.
Komt er een bewaker heel lief informeren of het goed met mij gaat. Dat snap ik. Hij vertelt dat de stoelen inderdaad verplaats zijn. Ik plof neer. Mijn jas en alles is nu te warm, ik ben buiten adem. Wordt mijn nummer aangekondigd. Ik sta op. loop naar de balie en leg mijn getrokken nummer neer.

Nu pas valt mijn oog op het tijdstip : 2 minuten voor tijd zie ik nu. Wauw. Dit bewijst maar weer. Ik heb een Gouden team die mij helpt als ik erom vraag. Tijd is mijn vriend.

Een week later moet ik weer op tijd ergens zijn. Ik fiets ruim op tijd van huis weg. Geniet van de zon. Zet mijn fiets in de stalling. Kom ik daar aan. Niemand meer. Ik vind lopend door de gangen de baas van het geheel.

“Voortaan moet je even bellen als je te laat komt.” Zegt hij.
Ik kijk hem niet begrijpend aan. We lopen naar binnen waar een klok hangt. Ik kijk. Inderdaad ik ben 5 minuten te laat. Ik ben verwondert, waar is de tijd gebleven. Ik heb niks met mijn team afgesproken dit keer. Wetende dat ik ruim in mijn tijd zit Echt zo gek.

Die verwondering blijft een tijd bij mij. Waar is die tijd gebleven?
Ooooo ik zei tegen mijzelf: “Ik heb ruim de tijd”. Die nam ik dus ook. Die krijg ik ook. De combinatie van “tijd is mijn vriend” in samenwerking met mijn team. Is dat de gouden combinatie? Was het een reminder? Vraag ons, jouw team, ook al lijkt het of je ons niet nodig hebt?
Een reminder wij zijn er altijd voor jou.
Is tijd wel de bitch?
Of zijn mijn gedachten bewust dan wel onbewust de bitch?
Of zijn het gewoonte patronen die ontstaan zijn in mijn onbewuste mind?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *